U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

We gaan het helemaal anders doen! - Karin Verhagen

 

Deze uitspraak is door ons als gezin gezamenlijk uitgeroepen tot uitspraak van de vakantie. De oorsprong ligt alweer 6 weken achter ons. Het zaadje werd gepland door de mentor van onze zoon Wesley. Maar daar kom ik zo op terug. Eerst een stukje informatie:

Tot nu toe was Wesley in de heilige overtuiging dat je het VWO makkelijk kunt halen zonder daar ook maar enige moeite voor te hoeven doen. Tot en met VWO 4 heeft hij deze overtuiging ook nog weten te staven op feiten. In het begin goed opletten in de les en daar ook prima punten bij scoren om daarna de rest van het jaar op je lauweren te kunnen rusten en het jaar uitzingen met de nodige zessen en zelfs afgeronde zessen... dat ging dus nu nog maar net goed. Met nog geen tiende punt over heeft meneer nu toch toegang tot 5 VWO.

Dan nu terug naar zijn mentor. Op de school van Wesley is het traditie dat de rapporten in het bijzijn van alle ouders worden uitgereikt, met een persoonlijke speech van de mentor. Deze man had Wesley tot het laatst bewaard. Ik zag mijn zoon peentjes zweten. Hij wist dat het niet veel goeds zou brengen, hmm. Zijn toespraak was mooi, niet kwetsend, maar wel duidelijk. Toch had ik mijn twijfels of het iets zou uitmaken. Of deze speech hem zover zou krijgen dat hij het komend jaar met meer motivatie aan de slag zou gaan. 

 

 

 

 

 

En zo gaat het dus de hele vakantie door. Wesley kletst gezellig mee bij het eten, gaat mee naar het zwembad, gaat mee in een tuktuk die rammelt en kraakt over bergweggetjes... hij heeft het zonder klagen doorstaan. Mee naar Rome, de drukte trotserend, hij had zelfs de hele vakantie geen WIFI en niet gezeurd! Als mensen vroegen of hij het naar zijn zin had gaf hij eerlijk antwoord: "Nee, maar ik doe het voor de familiecontacten!" Ach gossie...

Nu we weer in onze vertrouwde habitat zijn val ik nog weer van de ene verbazing in de andere: Komt ie beneden, ik in de veronderstelling dat ie zat te gamen, heeft ie vast twee verslagen voor culturele vorming geschreven over Rome. Is ie voor de rest van het jaar vast klaar voor dat rare vak! en echt: hij staat nu uit zichzelf het gras te maaien!! Wesley wauw! Wat lief van je! "Mam, ik zeg het nog één keer..."

Ja schat, je gaat alles anders doen.....

 

Wat is er toch al veel veranderd sinds we naar Katrien Fornoville zijn gegaan voor MNRI reflexintegratie. Een keer of drie voor de vakantie. We zouden in de vakantie even niet gaan en ook thuis niet behandelen. Even kijken wat de uitwerkingen zouden zijn... Need I say more... Ja, Wes... wij gaan het ook helemaal anders doen!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hij beloofde mij in de auto terug naar huis: "Mam, ik ga het komend jaar helemaal anders doen!" Ik dacht: Oké, we zullen zien. Ik zei: "Mooi zo, fijn dat je het oppikt."

De vakantie deed zijn intrede en ik zag de bui al hangen: een Wesley-zombie, hele dagen op zijn kamer achter de PC, weinig meekrijgend van het gezinsleven. 

We hebben nog drie weken te gaan voor we naar Italië vertrekken. Maar na een week of wat, valt het me zowaar op dat Wesley regelmatig beneden met ons een spelletje komt spelen, samen tv komt kijken, meteen beneden komt als we roepen voor het eten... het valt mijn man ook op. We complimenteren hem hiermee en spreken onze verbazing ook uit naar hem toe. "Ja mam, ik zei toch: ik ga het helemaal anders doen!"

Dan is het zover, vakantie, ook voor ons, ouders. Inpakken en wegwezen. Wesley stelt zijn vragen zoals altijd: "Hoe lang gaan we? Hoe is de camping? Wat gaan we daar doen? Is er daar WIFI?"

We zijn drie dagen onderweg voor we op de uiteindelijke kampeerplek zijn. Wesley helpt geweldig mee met in- en uitladen, en gaat op de eerste camping lekker zwemmen... LEKKER ZWEMMEN?! Ja... wauw, dat doet ie anders nooit! Wat gezellig dat je met ons mee gaat! "Mam, ik zei toch: Ik ga alles anders doen."